پرامپت نویسی: چطور از هوش مصنوعی جواب دقیق بگیری

اگه جواب‌هایی که می‌گیری کلی و بی‌مصرفن، قبل از اینکه مدلو مقصر بدونی یه بار به سوالت نگاه کن. توی تجربه من بیشتر از نصف مشکلات از همینجاست.

خبر خوب اینه که پرامپت نویسی مهارت پیچیده‌ای نیست. چند تا قاعده ساده‌ست که وقتی یاد بگیری دیگه خودکار انجامشون می‌دی.

قاعده اول: مبهم نپرس

مدل ذهنتو نمی‌خونه. هر چی توی سرت هست ولی ننوشتی، برای مدل وجود نداره.

بد: «یه متن درباره ورزش بنویس»

خوب: «یه متن ۳۰۰ کلمه‌ای برای وبلاگ یه باشگاه بدنسازی بنویس درباره اینکه چرا گرم کردن قبل تمرین مهمه. مخاطب آدمای تازه‌کارن، لحن ساده و صمیمی باشه»

فرقش اینه که دومی گفته چقدر، برای کی، کجا، با چه لحنی.

قاعده دوم: بگو خروجی چه شکلی باشه

اینو خیلیا جا می‌ندازن و بعد از قالب جواب ناراضی می‌شن.

بگو لیست می‌خوای یا پاراگراف. بگو جدول باشه. بگو تیتر داشته باشه. بگو چند تا گزینه بده. بگو حداکثر چند کلمه باشه.

مثلاً: «سه تا عنوان پیشنهاد بده، هر کدوم زیر ۱۰ کلمه، به صورت لیست، بدون توضیح اضافه».

اون «بدون توضیح اضافه» خیلی به کار میاد. مدل‌ها عادت دارن دور جواب حرف بزنن.

قاعده سوم: نمونه بده

این موثرترین تکنیکیه که می‌شناسم و کمترین استفاده رو ازش می‌کنن.

اگه متنی داری که سبکشو دوست داری، بذارش جلوی مدل و بگو «با همین لحن و همین ساختار، درباره فلان موضوع بنویس».

توضیح دادن سبک با کلمات سخته. نشون دادنش راحته.

قاعده چهارم: نقش بده

وقتی می‌گی از چه زاویه‌ای نگاه کنه، جواب عوض می‌شه.

«این قراردادو از دید یه وکیل که دنبال ریسکای طرف منه بررسی کن» جواب خیلی متفاوتی می‌ده تا «این قراردادو بررسی کن».

«مثل یه معلم که به بچه دوازده ساله توضیح می‌ده بگو» جواب متفاوتی می‌ده تا «ساده توضیح بده».

قاعده پنجم: پله پله برو

انتظار نداشته باش یه پیام کار تمومو تحویل بده.

اول یه پیش‌نویس بگیر. بعد بگو «پاراگراف دوم خیلی رسمیه، خودمونی‌ترش کن». بعد بگو «آخرش یه جمع‌بندی دو خطی اضافه کن».

مدل کل گفتگو رو می‌بینه، پس اصلاح کردن خیلی راحت‌تر از اینه که بخوای همه چیزو از اول توی یه پرامپت غول‌پیکر بچپونی.

قاعده ششم: برای کار دقیق، داده بده

اگه سوالت به اطلاعات مشخصی وابسته‌ست، خودت اون اطلاعاتو بذار جلوش.

می‌خوای درباره گزارش فروشت تحلیل بده؟ عددا رو بذار. می‌خوای ایمیل جواب بدی؟ ایمیل اصلی رو بذار. می‌خوای کدو دیباگ کنه؟ خود کد و متن ارور رو بذار.

وقتی داده نداره، حدس می‌زنه. و حدسش با اطمینان کامل بیان می‌شه که بدترین حالته.

قاعده هفتم: بگو چی نمی‌خوای

گاهی گفتنِ نخواستنا سریع‌تر از توصیف خواستناست.

«بدون کلیشه‌های تبلیغاتی»، «بدون مقدمه‌چینی، مستقیم برو سر اصل مطلب»، «از کلمه انقلابی و بی‌نظیر استفاده نکن».

یه اشتباه رایج: پرامپت خیلی طولانی

بعضیا برعکسشو انجام می‌دن و یه پرامپت هزار کلمه‌ای می‌نویسن که همه چیزو توش گفتن.

این هم جواب نمی‌ده. وقتی بیست تا دستور همزمان می‌دی، مدل بعضیاشو گم می‌کنه.

تعادلش اینه: مشخص باش ولی خلاصه. بعد با پیام‌های بعدی جزئیاتو اضافه کن.

یه الگوی آماده

اگه نمی‌دونی از کجا شروع کنی، این ساختارو امتحان کن:

موقعیت: من [کی هستم] و می‌خوام [چیکار کنم]. کار: [دقیقاً چی می‌خوای]. مخاطب: [برای کی]. قالب: [چه شکلی، چقدر طولش]. نکته: [چیزایی که نمی‌خوای].

لازم نیست همیشه همه‌شو بنویسی. ولی وقتی جواب خوب نگرفتی، برگرد ببین کدوم بخشو ننوشتی.

برای عکس فرق داره

پرامپت تصویر قواعد خودشو داره؛ اونجا نور و سبک و ترکیب‌بندی مهمن. اگه دنبال اونی، راهنمای ساخت عکس رو ببین.

جمع‌بندی

پرامپت نویسی جادو نیست، فقط دقیقه. هر چی واضح‌تر بگی چی می‌خوای، جواب نزدیک‌تر می‌شه.

و مهم‌تر از همه: اگه بار اول جواب خوب نگرفتی، پرامپتو عوض کن نه مدلو. معمولاً مشکل اونجاست.